Robert W. Daalmeijer

Als kind al deed Robert niets liever dan tekenen en hij had toen al een opvallend oog voor detail en verhoudingen. Hij heeft zichzelf steeds verder bekwaamd in het tekenen en schilderen en is dus een echte autodidact. Net als bij zijn oom Aad Hofman staan verweerde en soms dode objecten uit de natuur vaak centraal in zijn werken. Bij Robert vinden we echter ook vaak een menselijk aspect terug in de vorm van een oude pop, soms slechts een kop, soms een compleet afgeleefde knuffel, vies, kapot en vergeten, die in zijn stillevens toch weer een nieuw leven ingeblazen krijgen. Vooral het element van vergeten en verlaten zijn zijn voor Robert de inspiratiebron van veel van zijn werken. Ze roepen een voelbare melancholie op bij de toeschouwers, die ontroert, soms treurig maakt, maar die altijd de kijker raakt. Het is de rauwe werkelijkheid die Robert tot ons laat doordringen en die op een onnavolgbare manier als schilderij gestalte krijgt. In zijn recente werk zien we steeds vaker de mens zelf terug. Ook weer met diezelfde treurigheid en melancholie, de sfeer is wazig, mistig, maar toch ook weer duidelijk door de blik van het portret dat ons aankijkt alsof het ons wil doorgronden. De compositie is zeer belangrijk in het werk van Robert, een zekere gelaagdheid is terug te vinden waardoor ieder stuk zoveel diepte krijgt en drie dimensionaal wordt. Zijn vakmanschap valt in zijn werken niet te ontkennen, zijn kleurgebruik, techniek en verstilling in composities dwingen respect af, ze grijpen je als toeschouwer vast en laten je met moeite weer los.

Terug naar het overzicht